ਵਾਡੀਆ : ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ‘ਮੰਗਣੀ’ ਜਾਂ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ। ਇਹ ਇਸ ‘ਵੇਸਵਾ ਪਿੰਡ’ ਵਾਡੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਇਕ ਸਖ਼ਤ ਵਿਕਲਪ ਹੈ। ਇਹ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਉਪਨਾਮ ਕਿਸੇ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੀਤ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਵਰਤਮਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਜਾਲ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਾਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਵਾਡੀਆ ਪਿੰਡ, ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਤੋਂ 200 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਅਭਿਲਾਸ਼ੀ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਇੱਕ ਦੁਨੀਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਥੋਪੀਆਂ ਗਈਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਖਾਨਾਬਦੋਸ਼ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੈਕਸ ਵਪਾਰ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮਰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਏਜੰਟ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਬਨਾਸਕਾਂਠਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ 750 ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮਰਦ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਪਾਲਨਪੁਰ ਥਾਰਡ ਹਾਈਵੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਾਈਵੇ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰਾਂ, ਰਾਹਗੀਰਾਂ, ਗੁਆਂਢੀ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਗਾਹਕ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਾਲ ਵਿਆਹਾਂ ‘ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈ, ਵਾਡੀਆ ਅਜੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਰਤਮਾਨ ‘ਤੇ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਢਾਲ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੈਕਸ ਵਰਕਰ ਵਜੋਂ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਵਾਡੀਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਲਗਭਗ 750 ਹੈ, ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਹ ਵਪਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਬਾਲ ਵਿਆਹ।
